In aanloop van de manifestatie van 17 februari tegen bezuinigingen in de publieke sector passeert weer eens de samenwerking en samenhang tussen vakbonden en politiek de revue  Eerder in dit blog gaf ik hier commentaar op. Ik schetste de kans voor de vakbeweging én de politiek om zich sterker te profileren in deze tijden van totale en definitieve ontzuiling. Met zoekende burgers, jongeren, werknemers en werkgevers, naar steeds nieuwe netwerken van toegevoegde waarde op basis van passerende thema’s en belangen.

Maatschappelijke verschuivingen zijn inmiddels een feit. We zien het verdwijnen van het politieke midden en een afnemende organisatiegraad van vakbonden die in actie zijn tegen onderwerpen waarvan nog maar de vraag is of deze de gemiddelde werknemer nog voldoende raken. Zoals bij de TNT-post acties waarbij nota bene de Vakcentrale CNV zelf overwoog om met de “stukgoedconcurrent” in zee te gaan voor haar eigen belang van goedkope post verspreiding. Of bij het pensioenvraagstuk met strijd tegen ophoging van de pensioenleeftijd terwijl bij de politiek, behoudens opportunisme van enkele partijen en de eigen senioren kader achterban amper brede steun te vinden is. De meesten zien wel in dat langer doorwerken aan de orde en noodzaak is. Intussen groeit langzaam een nieuwe maatschappelijke ordening, een ordening die niet meer gebaseerd is op de traditionele ideologieën.

Deze week nog zag ik een tweet langskomen welke deze verschuiving duidde als de nieuwe industriële revolutie, als we over een aantal decennia terugblikken. Een maatschappelijke ordening met behoefte aan steeds meer samenwerking en samenspraak dwars door alle bestaande ideologieën, instituties en zelfs bedrijven heen. Gevoed door de vrij toegankelijke en makkelijk te verspreiden kennis en communicatie mogelijkheden 24 uur per dag. Het begrip “easycratie” doet zijn intrede en weerspiegelt goed wat er om ons heen gebeurt. Traditionele verschillen zijn minder van belang, er wordt gezamenlijk gezocht en geïnvesteerd in oplossingen in plaats van dat men lang stil staat bij problemen van alle dag.

Samenwerking tussen politiek en vakbonden, vakbonden en werkgevers, groepen van eensgezinde, tussen mensen rondom een uitdaging is de nieuwe toekomst van toegevoegde waarde.

Partijen die hier niet klaar voor zijn en blijven vasthouden aan hun ideologische instituties zullen langzaam de komende generaties van het toneel verdwijnen, ze voegen immers nog weinig toe aan onze nieuwe maatschappij. Kortom vakbond en politiek het is niet langer de vraag of maar eerder wanneer de scheidslijn verdampt. Een scheidslijn welke bij werkgevers steeds minder zichtbaar wordt…

Zie ook mijn blog van 22/10/2010 op MKB-Arbeidsvoorwaarden: Niet tegenover elkaar maar samen

Advertenties